Close
Dzieje się

Budowa, której końca nie zobaczymy.

Wizja Ruchu Mt28 na rok 2050.

Rok 2050 wydaje się odległy, a wielu dzisiejszych misjonarzy będzie wtedy w podeszłym wieku. Mimo to właśnie taki horyzont wybrał Ruch Chrześcijański Mt28 w swojej nowej wizji. W tym roku szkolnym towarzyszy jej cotygodniowa modlitwa o nowych misjonarzy. Marek Wyrzykowski, dyrektor krajowy, wyjaśnia, jak ta wizja powstawała i dlaczego zaczyna się od modlitwy.

Większość organizacji tworzy plany na kilka lat. Dlaczego sięgacie do 2050 roku, skoro wielu z was nie będzie wtedy w służbie?

Marek Wyrzykowski: W planowaniu trzeba mieć przed oczami cel, nawet jeśli samemu nie dojdzie się do mety. Rok 2050 wybraliśmy świadomie, bo wykracza poza perspektywę życia wielu z nas.

Inspiruje mnie historia Sagrada Família, wielkiej bazyliki w Barcelonie. Jej pomysłodawcą nie był Antoni Gaudí, tylko księgarz Josep Bocabella. Marzył o świątyni budowanej wyłącznie z dobrowolnych datków, która duchowo odmieni całe miasto. Początki były trudne: pierwszy architekt zrezygnował już po roku, po sporze z przedstawicielem Bocabelli. Pomysłodawca zmarł w 1892 roku, dziesięć lat po rozpoczęciu budowy. Gaudí, który nadał budowli wyjątkowy kształt, zginął w 1926 roku, gdy gotowa była jedna czwarta świątyni. A jednak ta wizja okazała się tak pociągająca, że kolejne pokolenia budują ją od ponad 140 lat.

Chcemy, żeby nasza wizja przeżyła tych, którzy ją dziś spisują. Po to ją nakreśliliśmy, żeby regularnie sprawdzać, czy za nią podążamy. Trzon grupy, która ją przygotowała, tworzyli młodsi misjonarze, ale każdy z Ruchu Mt28 mógł ją współtworzyć. Dziś z 99 osób, 15 jest poniżej 35. roku życia. Dlatego to ważne, żeby młodzi od początku byli współautorami wizji, bo będą ją nieść dalej. 

Gdzie Ruch Mt28 ma być za ćwierć wieku?

Marzymy o tym, żeby w 2050 roku działać w każdym polskim województwie i w internecie, czyli docierać z ewangelią tam, gdzie ludzie naprawdę są. Chcemy blisko współpracować z lokalnymi kościołami i wysyłać polskich misjonarzy za granicę.

Zależy nam też, żeby ludzie zbliżali się do Boga dzięki temu, jacy jesteśmy i jakie relacje budujemy. Wiemy, że nie osiągniemy tego własnymi siłami. Kluczem jest rozwijanie bliskiej więzi z Jezusem i poleganie na prowadzeniu Ducha Świętego.

W Ruchu Mt28 mierzymy wzrost liczby ludzi, którzy nie tylko sami rozwijają się w wierze, ale też prowadzą innych na duchowej drodze. Kiedy ktoś doświadcza prawdziwej przemiany życia, pojawia się naturalna multiplikacja. Z kilku tysięcy osób robią się dziesiątki tysięcy. Dlatego tak ważne są dla nas, zarówno ewangelizacja, jak i uczniostwo.

Co w tym planie zależy od was, a co od Boga?

Mamy różne sposoby, by zachęcić nowe osoby do służby. Prowadzimy warsztaty powołaniowe dla osób, które zastanawiają się, do czego powołuje je Bóg. Organizujemy Tydzień z Misją, podczas którego można bliżej nas poznać. Zwracamy uwagę na statystyki. Nie możemy jednak zapomnieć, że to przede wszystkim Bóg powołuje ludzi, a każdy owoc służby ostatecznie zależy od Niego.

Dlatego od 5 października 2026 do czerwca 2027 roku co tydzień jeden z naszych zespołów spotyka się wyłącznie po to, by modlić się o misjonarzy, zarówno obecnych, jak i przyszłych.

Chcemy trwać wspólnie przed Bogiem i jasno wyrazić, że polegamy na Tym, który daje wzrost. Zależy nam na tym, żeby inni mogli nas poznać i rozważyć służbę z nami.

Co budzi twój największy niepokój, gdy patrzysz na kolejne 25 lat?

Moja główna obawa to utrata pierwszej miłości i motywacji. Jeśli wszystko stanie się wyłącznie ludzkim wysiłkiem, nie będzie wypływać z bliskiej więzi z Bogiem i szukania Jego prowadzenia.

Mieliśmy już w organizacji wewnętrzne trudności, przez które praca zwalniała. Najczęstszym powodem odejścia misjonarzy nie jest brak pieniędzy, ale trudności we współpracy w zespole. Musimy więc wciąż uczyć się kochać ludzi i być wrażliwi na współpracowników.

Dochodzi też obawa, że coraz mniej osób będzie gotowych zaangażować się na cały etat w realizację Wielkiego Nakazu Misyjnego, by iść i czynić uczniów ze wszystkich narodów (Mt 28,19–20).

Ważne, żeby nie bać się oddawania odpowiedzialności młodym ludziom ani ich ewentualnych błędów. Gdy w organizacji jest wielu dojrzałych ludzi, może być trudniej dawać przestrzeń nowym liderom. Z kolei młodsze pokolenie bywa ostrożne i potrzebuje dużo zachęty do podjęcia odpowiedzialności.

Pytanie brzmi: jak stawiać przed młodymi wyzwania i dawać im wolność, także do popełniania błędów, a jednocześnie nie zostawiać ich samych? Musimy uczyć się od siebie nawzajem i zachować otwartość na świeże spojrzenie. Dobra współpraca pokoleń będzie ważnym sprawdzianem wizji, bo bardzo nam zależy, żeby młodzi ludzie cały czas do nas dołączali.

Dlaczego kogoś spoza Ruchu Mt28, na przykład ze zwykłej parafii czy zboru, powinno obchodzić to, co robicie?

Chrześcijańskie środowiska w Polsce czasem mają tendencję do zamykania się w sobie i zajmowania własnymi sprawami. Ewangelizacja i świadome budowanie uczniów zbyt często wypadają z pola widzenia.

Jeśli komuś zależy, żeby to się zmieniło, nie musi wstępować do Ruchu Mt28. Może dołączyć do nas w modlitwie lub w działaniu, zaprosić nas do swojej wspólnoty albo po prostu sprawdzić, czy myślimy podobnie. 

Nie mamy monopolu na misję i nie chcemy budować jej sami.

Gdybyś miał zostawić czytelnika z jedną myślą, dlaczego warto włączyć się w modlitwę o nowych misjonarzy?

Często wracam do tego, jak Jezus patrzył na ludzi: widział ich głębokie duchowe potrzeby i to, że są zagubieni, jak owce bez pasterza (Mt 9,36). 

Dziś jest dokładnie tak samo. 

Dlatego osobiście traktuję Jego wezwanie do proszenia Boga o robotników na żniwo (Mt 9,38). Apostoł Paweł w Liście do Rzymian pytał wprost, jak ludzie mają uwierzyć w Kogoś, o Kim nie słyszeli, i jak mają usłyszeć, jeśli nikt im o Nim nie powie (Rz 10,14). Módlmy się więc o misjonarzy, bo Bóg wciąż działa i odpowiada na nasze wołanie.

 

© Ruch Chrześcijański Mt28. Wszelkie prawa zastrzeżone.